เมื่อเอลาราอายุสิบเอ็ดปี คุณยายวางสมุดเปล่าไว้ข้างโต๊ะ หน้าแรกไม่มีความหมายของไพ่ มีเพียงคำขอหนึ่งข้อว่า จงจำสิ่งที่ผู้มาเยือนพูด และจำไว้ด้วยว่ายังมีอะไรที่เราไม่รู้ จากนั้นการอ่านไพ่ทุกครั้งก็เริ่มต้นด้วยหลักง่าย ๆ ข้อนี้
เมื่อเติบโตขึ้น เอลาราเรียนประวัติศาสตร์ศิลป์และร่วมโครงการเอกสารของพิพิธภัณฑ์ในหลายเมือง ปัจจุบันเธอเป็นนักวิจัยที่มาของงานศิลปะอิสระ โดยเรียบเรียงเส้นทางของผลงานจากสูจิบัตร จดหมาย ภาพถ่าย และบันทึกการซื้อขาย การตัดสินใจผิดพลาดตอนอายุยี่สิบแปดทำให้เธอกลับไปเปิดสมุดเล่มเก่าอีกครั้ง สัญชาตญาณอาจชี้ว่าควรค้นต่อที่ใด แต่ไม่อาจเปลี่ยนความเป็นไปได้ที่ยังไม่ยืนยันให้กลายเป็นตอนจบของคนอื่น